Hoe Bart zijn avontuur naar de Ardennen toch door ging

26 oktober 2018 in Bestemmingen, Ervaringen, België & Camperreisverhalen

Ingezonden door Bart - In je eentje een weekje door de Ardennen in een camper… Het klinkt misschien een beetje bejaard, maar het was precies wat ik nodig had.  Voor de trip had ik via Goboony een mooi en tevens bejaard campertje gehuurd in Delft, een geweldige Ford Transit uit 1976. Maar zoals het gaat met bejaarden wil de gezondheid het nog wel eens af laten weten. Gelukkig stonden zowel de eigenaar als Goboony voor me klaar en heb ik toch m’n tripje kunnen voortzetten. Ik vertel graag hoe dat in z’n werk ging…

Goboony Bart in Ardennen

Hoe het allemaal begon

Op maandagmorgen kwam ik met 2 tassen en een gitaar in het Delftse aan, om na een korte wandeling en nog geen twee minuten wachten een schitterende Ford Transit in baby-blauw en wit om de hoek te zien komen. Na een hartelijk welkom van de eigenaar laadde we de spullen in en reden we naar een parkeerterreintje waar hij me uitlegde hoe het beestje werkt. Elektriciteit, check. Water, check. Choke, check. Ik hoopte dat ik het zou onthouden, het was immers mijn eerste keer in een camper, laat staan in zo’n oude bak. De eigenaar bleef nog even staan om me weg te zien rijden -no pressure- en toen was ik, met enige horten en stoten, op weg. 

Het avontuur

Eerst maar eens het land uit, daarna zou ik over B-wegen gaan rijden. Dat bleek nog een mooi feest. De camper ging max 80 op de snelweg, en daar maak je op een tweebaansweg richting Antwerpen geen vrienden mee. Ja, met andere campers wel, dikke duimen omhoog en al. Maar vrachtwagenchauffeurs, die waren er minder over te spreken. Haha, nouja, hun probleem, ik tuf rustig verder. 

Na Antwerpen ging ik wel de snelweg af, daar begon het leukere gedeelte van rijden over provinciale wegen in Vlaanderen. Het was heerlijk weer en de herfstkleuren beloofden heel wat voor als ik straks in de Ardennen was. Ik kon niet wachten. Bochtje hier, heuveltje daar, zo tufte ik door de dorpjes en soms ook over hele kleine landweggetjes (google maps neemt het ontwijken van snelwegen heel serieus). Eventjes stopte ik om mijn proviand in te slaan en te lunchen, dat gaf het campertje een moment om op adem te komen. En toen, hop, riem om, zonnebril op en weer door. Het Vlaamse land trok aan mij voorbij totdat ik net voorbij Leuven was, een rotonde nam, en BAM. 

Een hard geratel, een hoop geschud, dit klonk niet goed. Ik wist de camper nog net naar een veilig punt te rijden voordat ‘ie compleet de geest gaf. Meh, dit was niet de bedoeling. Wel altijd een risico met zo’n ouwe bak, relativeerde ik, terwijl ik het nummer van de eigenaar opzocht. Die schrok natuurlijk wel van de situatie, maar zoals we van tevoren hadden besproken gaf hij me de gegevens van de pechhulp door en kon ik aan de slag. De pechhulp was behulpzaam en wist me te vertellen dat het beter was als er hulp vanuit Nederland kwam, dat leek me prima. Ook werd me verteld dat er vervangend vervoer geregeld zou gaan worden. Ik pakte wat proviand en een boekje uit de camper en ging op enige afstand van de weg in de berm zitten. Het zonnetje scheen, dus los van de startende avondspits was het niet veel anders dan ik me had voorgesteld. 

Tot ik gebeld werd. “Volgens onze gegevens is de APK verlopen” en “Daarmee vervalt in feite de verzekering”. OK. Dit was ineens andere koek. Ik belde de eigenaar en inderdaad, het klopte. Hij had maanden aan de restauratie van de camper en de motor gewerkt en was zodoende de APK helemaal vergeten. Zonder verzekering, geen vervangend vervoer, en nu begon de zon ook onder te gaan. Even dacht ik een nachtje op de vluchtstrook te moeten doorbrengen, maar toen werd ik gebeld. De bergings ploeg was al vertrokken en zou ook niet omkeren, ze kwamen me halen en zouden me naar hun terrein in Roermond brengen. Dat stelde me iets gerust. Niet lang daarna arriveerde inderdaad de bergings ploeg. 

De voortzetting

Ik was niet van plan om mijn vakantie in Roermond door te brengen, en zeker niet om onverrichterzake huiswaarts te gaan. Dit leek me dus een goed moment om GoBoony te bellen en te kijken hoe ze me konden helpen. Zonder de APK situatie had dat niet gehoeven, maar dit was redelijk uitzonderlijk. Ik legde de situatie uit en er werd direct heel begripvol gereageerd. William zou me zo snel mogelijk terugbellen. Toen werd het me ook duidelijk dat GoBoony een startup is. De eerste keer dat William me belde was het na zessen en vanuit de supermarkt, later op de avond belde hij vanaf z’n keukentafel. Heel mooi om zulke toewijding te zien. Samen kwamen we vrij vlot tot de oplossing waar ik een aantal campers in de omgeving zou opgeven en hij zou de verhuurders bellen. 

En zo kwam het dat ik de volgende dag in Venray een nieuwe camper kon ophalen. Een dikke mercedes uit 1985, “Rocky” genaamd. Met Rocky heb ik een topweek gehad, toerend over de b-weggetjes in de Ardennen, Noord-Frankrijk en Luxemburg. Allemaal mogelijk gemaakt door de eigenaren op het platform, maar niet in de laatste plaats door de bereidheid van GoBoony om te helpen als het echt even complex wordt. Met oude campers op pad doe je met een zeker risico, maar de hulp is nooit ver weg. Al met al een mooi avontuur, ook voor de 65 minners.